Welkom op vvWoudrichem.nl !

Geschreven door WOUT PLUIJMERT (AD Rivierenland):
WOUDRICHEM – De verbazing is groot in voetballand. Voetbalclub Woudrichem, vijf jaar geleden nog eersteklasser, is met het eerste elftal weggezakt naar de kelder van het zaterdagvoetbal. Lager kan een club op zaterdag niet spelen. Aanvoerder Robbert van Wijngaarden zorgde ervoor dat de groep niet uiteen viel en wil het verloren terrein zo snel mogelijk herwinnen.

Robbert van Wijngaarden (27) is een kind uit de Gorcumse bovenstad. Geboren in de buurt van de Dalem Poort, tussen de muren van de Gorcumse wal. Wat dat betreft is er niet veel  veranderd. Hij woont al jaren aan de overkant van de Merwede in Woudrichem, in een heerlijke vooroorlogse woning, aan de buitenkant van de Woerkumse wal.
Opmerkelijk genoeg begon de voetballoopbaan van Van Wijngaarden bij Almkerk, waar hij op zijn zesde kwam wonen. Hij doorliep de pupillenelftallen en koos, na zijn entree bij de Dordtse selectie, tot zijn veertiende jaar voor Kozakken Boys. “Toen kwam Willem II om de hoek kijken. Ik speelde in de selectie van de C-, B- en A-junioren. In het betaalde voetbal leer je sneller met teleurstellingen omgaan. Je wordt er hard, want in het betaalde voetbal moet je echt voor je eigen leren knokken. Mijn vertrek bij Willem II was dan ook niet echt leuk. Ik mocht van de technische leiding naar het beloftenteam, maar manager Martin van Geel blokkeerde dat.”

Robbert van Wijngaarden was 18 jaar toen hij de overstap naar Kozakken Boys maakte. Ronald Klinkenberg was trainer. Het was het Kozakken Boys van ondermeer Hans Brouwers, Nabil Bouchlal en Mark Santegoets. “Het is bijna niet uit te leggen wat er toen met mij gebeurde. Ik was voetbalmoe, na jarenlang vrijwel alleen maar voetballen. Vreemd genoeg kon ik aan het niveau van Kozakken Boys niet wennen. Ik was eredivisiejeugd gewend en was zes dagen per week op de club. Voor mijn gevoel deed ik een stap terug en daar heb ik niet mee om kunnen gaan.”
Na een paar maanden leverde Van Wijngaarden zijn spullen, ondanks een paar invalbeurten bij het eerste, op De Zwaaier in. “Ik had het heel moeilijk. Mijn opa, hij was voor mij een tweede vader, overleed in die periode en met het voetballen had ik het helemaal gehad. Toen Almkerk na acht maanden belde, ging het toch weer kriebelen.” Van Wijngaarden miste met Almkerk op een haar na - uit bij Nieuw Lekkerland - promotie naar de eerste klasse. “Dat was meteen mijn laatste wedstrijd. De vrijdag daarna kreeg ik bij het stappen in Breda een fles bier in mijn gezicht gedrukt en raakte behoorlijk gewond. Ondanks een operatie kan ik aan een kant niet door mijn neus ademen.”

Hij koos voor SVW zaterdag, dat toen met spelers als N’Dona, Adjei en Wijnbelt over een heel behoorlijk team beschikte. Maar het werd het opnieuw niet. Na veel interne problemen volgde voor SVW degradatie naar de derde klasse. “Leon van Loon haalde mij over naar Woudrichem te komen. De ploeg was net uit de eerste klasse gedegradeerd.” In het tweede seizoen onder trainer Piet Saaman boterde het al niet tussen Van Wijngaarden en de trainer. Vroeg in het derde seizoen escaleerde dat en kon Van Wijngaarden het seizoen in het derde elftal afmaken. “Heel vervelend, voor iedereen. Ik was weer een heel seizoen kwijt.” De laatste twee seizoenen bij Woudrichem werden een martelgang. Veel spelers stopten, vertrokken, of raakten langdurig geblesseerd. Degradatie bleek in april, op de slotdag, onafwendbaar.

Robbert van Wijngaarden wierp zich vijf minuten na degradatie op als hoeder van de groep. “Ik vond meteen dat wij onze verantwoording richting de club en de geweldige supporters moesten nemen. Er zou aan veel spelers getrokken gaan worden, maar iedereen bleef solidair aan ‘Forza Woudrichem’.” De nieuwe trainer, Hans van Gameren, kan met vertrouwen gaan bouwen aan een nieuw ‘Woerkum’.